Patrick Paauwe – Groene vingers

Na het pijnlijke verlies van Feyenoord in Tirana, keren we – onder het mom van nostalgia – twintig jaar terug in de tijd toen de Stadionclub wél Europees succes kon afdwingen. Deze avond, met name dit iconische beeld, staat nog in ons geheugen gegrift. Kersvers UEFA-cup-winnaar Patrick Paauwe loopt in z’n onderbroek op het veld. Flesje bier in de hand, genietend van het leven. De Finale in 2002 was natuurlijk geen wedstrijd om des keizers baard. 

Samen met Kees van Wonderen vormt Patrick het hart van de Rotterdamse defensie. De geboren Drontenaar houdt de rangen tegen Dortmund wellicht niet gesloten, maar de verdediger speelt een puike wedstrijd. Wat heet, een puik seizoen. De mannetjesputter kan zelfs 5 interlands op zijn palmares bijschrijven. Patrick schittert in het sterrenensemble dat Nederland destijds tot zijn beschikking had. Niet slecht, voor een simpele jongen uit de Flevopolder. 

De middenvelder-annex-verdediger moest het dan ook niet van zijn fluwelen techniek hebben. Ook is Paauwe niet de grootste en de sterkste verdediger die er rond loopt. De Drontenaar blinkt echter uit in positionering en coaching van zijn medespelers. Daarnaast stoomt de voorstopper niet zelden op naar het middenveld om de bewierookte man-meer-situatie te creëren. Zijn coaches zagen het goed: Patrick is een moderne verdediger. Nieuwe talenten, met Jurriën Timber als schoolvoorbeeld, treden, wellicht onbedoeld in Patrick’s voetsporen en kijken het kunstje bij hem af. 

Het moge duidelijk zijn: Patrick Paauwe is een geweldenaar die niet altijd door het voetbalpubliek serieus wordt genomen. De cijfers spreken echter boekdelen: meer dan 450 wedstrijden in de Eredivisie, Bundesliga en Ligue 1, verschillende interlands en een handvol prijzen in het kabinet. Patrick met recht terugkijken op een geslaagde voetbalcarrière. Na zijn afscheidswedstrijd schuift Paauwe meteen door naar een functie als jeugdtrainer bij PSV, waar hij in 1998 zelf als speler debuteert. De cirkel is rond, hoor ik je zeggen. Niets is echter minder waar. 

Paauwe heeft al snel genoeg van de ‘voetballerij’ en mikt juist op een baan in de gewone burgermaatschappij. Patrick mag in zijn handjes knijpen, want de voetballer in ruste vindt voor de tweede keer in zijn leven zijn absolute passie: tuinieren. Naar eigen zeggen heeft Paauwe het prima naar zijn bij de hovenniersschool. Het fysieke werk, de buitenlucht en de flexibiliteit van het werk; Patrick’s groene vingers beginnen al te tintelen. 

De voormalig verdediger ziet zichzelf in de toekomst gerust bij een hoveniersbedrijf werken, ook al is dat eigenlijk helemaal niet nodig. De pensionado heeft namelijk een goede boterham overgehouden aan 14 jaar profvoetbal. Patrick mikt dan ook op een part-time baan, als het even kan. Zijn eigen tuin is namelijk al werk genoeg. 

Tekst: Niek Leermakers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s