Calvin Jong-a-Pin – Senpai

Die illustere rijtjes van voormalig toptalenten die uiteindelijk in het amateurvoetbal belanden: dat is altijd smullen. Niet iedere carrière leest immers als een jongensboek. De gouden generatie van Jong Oranje-oefenmeester Foppe de Haan wordt ook dikwijls gezien als de generatie van geflopte wonderkinderen. Nouja, kunnen we Nicky Hofs het stempel ‘flop’ meegeven? Of wat te denken van Maceo Rigters, voormalig topscorer van het EK onder 21? Een andere talentvolle voetballer van deze gouden generatie die we al vrij snel uit het oog verliezen is linksback Calvin Jong-a-Pin. De inmiddels 33-jarige Amsterdammer verdient heden ten dage zijn dagelijkse boterham in het verre oosten. In de Japanse tweede divisie welteverstaan.

De zelfverklaarde foodie, investeerder en horlogefanaat laat het leven zich goed smaken in het Aziatische land. Dat was wel anders in het begin van Calvins carrière, spelend voor provincieclub SC Heerenveen en woonachtig in het slaperige Friesland. Een stap van sub-top tot een traditionele top-drie-club ligt meer voor de hand, maar het lot beslist anders.

De Japanse club Shimizu S-Pulse pikt de begenadigde verdediger op en tien jaar later speelt de geboren Amsterdammer nog steeds in Japan. Met zijn imposante fysiek en tactische opvoeding in Nederland heeft Jong-a-Pin natuurlijk een streepje voor op zijn Japanse tegenstanders. Hiermee ontpopt Calvin zich tot een onsloopbare muur en alom gevreesd tackle-specialist in de J-League.

Ook het financiële plaatje is natuurlijker aantrekkelijker in het verre Japan. Calvin investeert zijn honorarium slim en plukt daar nu de spreekwoordelijke vruchten van. Kunnen we eigenlijk wel spreken van een geflopt talent, hoor ik je nu denken? Zeer zeker niet. Ook al houdt Jong-a-Pin ongetwijfeld van het spelletje, heeft hij het ook qua financiën een stuk beter voor elkaar dan een aantal van zijn voormalig ploeggenoten in Jong-Oranje.

Het is natuurlijk absoluut geen straf om in het prachtige en voetbalgekke Japan te wonen.  Na al die jaren voelt Calvin zich helemaal ingeburgerd. De broodvoetballer is fitter dan ooit, speelt op 33-jarige leeftijd nog iedere wedstrijd en helpt zijn team als een ware senpai met zijn fysieke slagkracht en tactisch vernuft. Dat kunnen we van zijn voortijdig gestopte makkers Otman Bakkal, Julian Jenner of Daniël de Ridder niet zeggen.

Terug naar het hoge noorden, waar pensionado Foppe de Haan in zijn ongetwijfeld sfeervol ingerichte serre bij de haard de ongenaakbare successen van Jong Oranje nog eens overpeinst. Foppe denkt terug aan Calvin, de weelderige bos dreadlocks en diens gedreven rushes langs de zijlijn. Calvin, zo ver weg, maar in gedachte nog steeds bij ons. Leermeester Foppe ziet dat het goed is.

Tekst: Niek Leermakers

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s