Uğur Yildirim – Eén interland

Alle odes

Druk van de familie. Binding met het land van herkomst. Een beter gevoel. Jongens als Hakim Ziyech, Sergiño Dest en straks ongetwijfeld ook Mohamed Ihattaren verschuilen zich achter tal van drogredenen om níet voor het Nederlands Elftal te kiezen. In werkelijkheid is er maar één schuldige aan te wijzen voor deze uitstroom van toptalent met twee paspoorten: Marco van Basten. Uğur Yildirim kan er over meepraten.

Dat Marco van Basten niet vies is van proefballonnetjes, weten we sinds hij zich als Chief Officer for Technical Development twee jaar lang bezighield met het afschaffen van buitenspel. Maar ook in zijn tijd als bondscoach van het Nederlands Elftal liet San Marco al zien wel te houden van een experiment hier en daar. De cijfers spreken boekdelen: in de vier jaar dat Van Basten de scepter zwaaide over Oranje, liet hij een slordige 32 spelers debuteren. Alhoewel, debuteren – voor velen van deze 32 geluksvogels is ‘uittesten’ wellicht een passender omschrijving van hun korte en vaak eenmalige optreden.

Op basis van één goede krantenkop maakte een gemiddelde Eredivisie al kans op een plekje in het vaderlandse keurkorps. De voormalig wereldvoetballer van het jaar stak zijn ambities ook niet onder stoelen of banken: al in zijn eerste interland liet hij het illustere kwartet Dave van den Bergh, Romeo Castelen, Jan Kromkamp én Collins John opdraven – een interland verder gevolgd door Romano Denneboom en later ook nog door Theo Lucius en Andwelé Slory.

De boodschap van Van Basten was duidelijk: ik ben een innovatieve man, wars van conventies. Een te prijzen instelling in de aartsconservatieve voetbalwereld, maar zijn aanpak riep bij menig criticus toch vraagtekens op. Want waar De Gazelle tijdens zijn actieve carrière nog met scherp schoot, loste hij als bondscoach liever een schot hagel. Deze hit and miss-tactiek leverde weliswaar mooie interlandcarrières op voor onder meer Dirk Kuijt, Joris Mathijsen en Robin van Persie, maar resulteerde voor menig prof vooral in een portie hoongelach en een plekje in een pubquizvraag.

Voor Uğur Yildirim waren de druiven extra zuur. De rechtsbuiten liet zich door zijn idool overtuigen Nederland te verkiezen boven Turkije, maar zou uiteindelijk nooit verder komen dan één luttele interland. Officieel had Yildirim daarna nog wel voor de Maansterren uit kunnen komen, zijn debuutwedstrijd was immers van vriendschappelijke aard. Maar hij wist dondersgoed dat hij het land van zijn ouders definitief de rug toekeerde toen hij het Oranje tricot en plein public om zijn schouders hees. Er was geen weg meer terug.

Tot dan toe liep de carrière van Uğur in een rechte lijn omhoog. Als toptalent van Go Ahead Eagles speelde hij zich met zijn rijke doelpuntenproductie en fraaie traptechniek in de kijker van SC Heerenveen, waar hij zich direct opwerkte tot vaste waarde. In zijn eerste seizoen bij de Friezen kroonde de flankspeler zich zelfs tot Wereldkampioen Vrije Trappen, waarbij hij in Marbella onder meer Zinedine Zidane versloeg. Toen Van Basten in zijn ochtendkrantje over deze gebeurtenis las, wist hij genoeg: deze knul wil ik zien spelen. In plaats van naar Heerenveen af te reizen voor een wedstrijd van de plaatselijke FC, lag er een dag later al een fraaie KNVB-envelop op de mat in huize Yildirim. Of hij niet zien had om een keertje te komen ballen tegen Engeland.

De arme Uğur overzag de consequenties niet en hapte toe – een beslissing waar hij tot op de dag van vandaag spijt moet hebben. Het oranje debacle bleek vooral een mentale opdoffer voor de vrijetrappenspecialist. Na zijn eenmalige optreden in het Nederlands Elftal, lukte het hem om nog één seizoen op niveau te presteren in Heerenveen, maar daarna kwam de klad erin. Wetende dat een carrière bij het Turkse nationale team niet langer haalbaar was, zette de Apeldoorner zijn zinnen op een vervolg van zijn loopbaan in de Turkse Süper Lig. Dat vervolg zou er komen, maar echt vlotten wilde het niet bij achtereenvolgens Gaziantepspor, Sivasspor en Kasimpaşa SK. Gedesillusioneerd keerde Uğur op zijn 28e terug naar zijn geboorteplaats Apeldoorn, om zich niet lang daarna definitief terug te trekken uit de professionele voetbalwereld.

In de hoop neo-internationals niet af te schrikken, spreekt de KNVB op zijn website inmiddels liefdevol over Yildirim als ‘ex-international’, maar deze groteske overdrijving van de realiteit mist iedere uitwerking: het kwaad is allang geschied. Sinds het Yildirim-fiasco denkt ieder jong talent met dubbele nationaliteit wel twee keer na voor het zich laat verleiden tot een potje in het Nederlands Elftal – zelfs al betreft het een vriendschappelijke interland. De conclusie is even waar als pijnlijk: we zullen nog jaren last hebben van de experimenteerdrang van Marco van Basten.

Tekst: Erik Molkenboer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s