Episch leesvoer: Theo Janssen – Marcel van Roosmalen op pad met De Dikke Prins

Episch leesvoer

Een cynische mediapersoonlijkheid, een flamboyante persvoorlichtster en een eigenzinnige oud-voetballer lopen een café binnen. Dat is toevallig van een Griekse horecatijger die in zijn rariteitenkabinet vol bijzondere kostgangers met Ernemse tongval uiteenlopende facetten van het leven becommentarieert. Wie met dat uitgangspunt voor een boek bij een uitgever aanklopt, krijgt er misschien de handen niet meteen voor op elkaar. Laat staan dat boekhandels over elkaar heen buitelen om de primeur van de presentatie binnen te hengelen. Toch lijkt dit precies wat er wel gebeurde rond Theo Janssen – Marcel van Roosmalen op pad met De Dikke Prins.

Veel ‘mooiweerlezers’ en andere voetballiefhebbers met een boekenplank keken uit naar Theo Janssen – Marcel van Roosmalen op pad met De Dikke Prins. Dat kwam door de verwachtingen die er zijn rond een persoonlijkheid als Theo Janssen en het mediaoffensiefje dat Marcel van Roosmalen op verschillende momenten inzette. Ook Van Roosmalen’s levenspartner Eva Hoeke deed in haar columns een duit in het zakje. Dit boek zou een huzarenstukje worden dat zijn weerga niet kende.

Dankzij zijn jeugd in Velp en zijn palmares als Vitesse-watcher zou Marcel zonder moeite het prachtige verhaal optekenen van Theo Janssen. De publiekslieveling van de geel-zwarten wiens avontuurtjes in Enschede en Amsterdam hem niet eens kwalijk werden genomen. Nu hij gestopt is, zat er wel een boek in. Dat dacht niet alleen Theo zelf. Ook voetbalclubpersvoorlichtingspersonality Esther Bal zag dat. Nu alleen Marcel van Roosmalen nog. Dan zou de uitgever ook snel gevonden zijn. Zo’n boek schrijft zichzelf zo’n beetje.

Dat het boek er is gekomen, is de verdienste van Van Roosmalen. Die heeft op tijd doorgehad dat zijn summiere aantekeningen van de eveneens summiere medewerking van Theo hetgeen was waarmee hij het moest doen. Wie Van Roosmalen’s droogkomische reportages uit het begin van zijn journalistieke carrière kent, ziet in Theo Janssen – Marcel van Roosmalen op pad met De Dikke Prins dat het zonde is dat hij nog zo weinig op reportage gaat om op te schrijven wat hij ziet en doet, zonder dat er per se echt iets te zien en doen is. Tot leesbare (maar vruchtbare) frustratie van Marcel van Roosmalen schuift Theo Janssen steeds meer op van hoofdpersoon naar een bijrol. Telkens als Van Roosmalen probeert ook maar iets interessants uit het leven van Theo naar boven te vissen, is het de oud-Vitessenaar zelf of iemand uit zijn entourage die roet in het eten gooit.

Wie het boek uitleest (en dat kost je echt niet meer dan een avond, of een halve) kan de conclusie trekken dat die in lijn is met de voetbalcarrière van Theo Janssen. Enerzijds sympathiek en zonder poespas maar ook heb je na het lezen het gevoel dat hij niet zo’n zin had om hier het maximale uit te halen. Tijdens zijn voetbalcarrière waren het verschillende trainers die heel even hoop hadden op meer dan de laidback Theo die wat rondsjokte en het wel welletjes vond. Nu was het Marcel van Roosmalen die zich over Theo ontfermde en Esther Bal erbij kreeg. Heel even leek Theo op te leven, maar ook hier gaf hij niet alles. Ik gun hem zijn voetbalpensioen en ik gun Marcel dat hij nooit meer een boek met Theo Janssen en Esther Bal hoeft te schrijven. Desondanks is het boek een aanwinst voor de voetbalboekenplank van een aantal trouwe epischevoetballers-volgers. Daarom kennen we Marcel van Roosmalen op pad met De Dikke Prins drie felbegeerde Ferdi’s toe.

Score Theo Janssen – Marcel van Roosmalen op pad met De Dikke Prins

Tekst: Sebastiaan de Kroon 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s