Ab Plugboer – Ontplofte mol

Alle odes

Met een pot Kruidvat-gel als vaste wapen probeerde ik gedurende mijn puberjaren menig kapsel uit. Stekeltjes, een lange mat en natuurlijk het in die jaren immens populaire McDonalds-kapsel. De ene na de andere coupe kwam voorbij en allemaal met even weinig succes.

Moe gestreden besloot ik als jonge student de hoop op iets wat op een kapsel leek simpelweg te laten varen. De pot gel verdween in de prullenbak en ik ging voortaan met een zogeheten ‘out-of-bed’-look door het leven. Ook nu waren de reacties – vanzelfsprekend – niet onverdeeld positief, maar met deze nonchalant ogende dos kon ik tenminste doen alsof het mij allemaal niet uitmaakte.

Al snel lokte mijn nieuwe onverzorgde bos stro ook bijnamen uit. Mijn vader kreeg de lachers op zijn hand door mijn kruingebied als zuurkool te verslijten, maar de bijnaam die mijn studievrienden mij toebedeelden bleef pas echt hangen: ontplofte mol. Een adequate doch verrassende benaming: er zijn weinigen onder ons die ooit een mol hebben zien ontploffen, maar toch heeft iedereen er direct een beeld bij.

De bijnaam bleef en het kapsel dat geen kapsel was ook. Ik studeerde af met een ontplofte mol op mijn hoofd en ook mijn eerste werkjaren bracht ik met hetzelfde uiterlijk door. Toch lijkt er inmiddels een kentering gaande. Hoe verder mijn studententijd uit het zicht verdwijnt, hoe minder ontploft de mol lijkt te worden. Niet door een terugtrekkende haargrens overigens – dat geluk heb ik in tegenstelling tot een aantal mederedactieleden nog wel. Maar mijn coupe is wel met het verstrijken van de jaren langzaamaan steeds zakelijker geworden. Tegenwoordig lijkt er zelfs sprake te zijn van een soortement scheiding aan de zijkant – en natuurlijk de eeuwige Coupe Sturing bij het verlaten van de kapper.

Met de haren netjes in het gelid dwalen mijn gedachten geregeld af naar de tijd dat de ontplofte mol fier overeind stond. Soms is er een directe aanleiding toe voor zo’n weemoedige stemming. Zo kwam ik er vorige week achter dat niemand minder dan Ab Plugboer ook jarenlang met een ontplofte mol op zijn kop rondliep. Nooit geweten. Het Panini-boek met dit voetbalplaatje had ik wel degelijk in huis, maar waarschijnlijk viel Ab niet direct op tussen meer klinkende namen als Jan-Willem van der Ede, Włodzimierz Smolarek en Ferdi Vierklau. Toch heeft de geboren Edammer hier misschien onbewust de kiem gelegd voor mijn latere nonchalante mollenuiterlijk. Wie zal het zeggen?

Feit is wel dat Ab, net als ik dus, tegenwoordig afscheid heeft genomen van zijn ontplofte mol. Hij heeft het weliswaar langer volgehouden dan ik – bij het verschijnen van bovengenoemde Panini-boek was hij de 30 al gepasseerd – maar inmiddels ziet Ab er ook gewoon uit als een doorsnee correcte meneer. Weer of geen weer, Ab kleurt binnen de lijntjes (op zijn kekke bril na dan).

Ergens is het jammer. Daarom, Ab, zou je niet nog voor één keer zonder kapsel door het leven willen gaan? Al is het maar voor een dag. Wakker worden en niks aan je haar doen. Lekker de teugels laten vieren. Niet eens in de spiegel kijken en gewoon naar buiten lopen met haren die ongecontroleerd alle kanten op pieken. Nog één keer het gevoel van een ontplofte mol boven op je hoofd. Wat zeg je ervan? Ik doe sowieso met je mee.

Tekst: Erik Molkenboer

Bron afbeelding: Voetblah

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s