Max Huiberts – Van bohemien naar bestuurder

Alle odes

Huiberts
Waren het de weelderige slierten of toch die mysterieuze kijkers? Een ding was zeker: deze voetballer kon mij vanaf het eerste moment mateloos fascineren. Hij liet zich met zijn onstuimige voorkomen in geen enkel keurslijf persen en laveerde in een schemergebied tussen vrijgevochten bohemien en zorgeloze zwerver. En toch ging het hier om een rechtgeaarde profvoetballer. Een eigenzinnige aanvaller luisterend naar de naam Max Huiberts. Hij deed mij soms in verste verte denken aan het verloren broertje van Boy Zonderman. Slonzig, rebels en een tikkeltje onbezonnen. Het witte gaasshirt had plaatsgemaakt voor een fraai voetbaltenue. En de gitaar was vervangen door een paar keurige kicksen.

Max beschikt over een waardevol talent: de linkspoot is onberekenbaar. Met zijn ietwat dromerige uitstraling verbloemt de voetballer een bikkelharde waarheid: deze man kan genadeloos toeslaan. Een opportunist pur sang met de gave om halve kansen te promoveren naar hele doelpunten.

Het levert hem een transfer op naar Alkmaar. Een gouden greep, zo blijkt. Elke wedstrijd voetbalt de grillige aanvaller zich met gepaste trots de vernieling in. De aanvaller is een strijdbaar loopwonder die van geen ophouden weet. In een mum van tijd ontpopt hij zich tot de luis in de pels van menig defensie.

1997 is ontegenzeggelijk een gouden jaar voor de Zwollenaar. Max verkeert – weliswaar niet acterend op het hoogste podium – in bloedvorm. De aanvaller rijgt de doelpunten aaneen en loodst de rood-witten binnen de kortste keren terug naar het hoogste niveau, om in het vervolg nooit meer af te zakken naar de Eerste Divisie.

Bijna tien jaar na dit spraakmakende seizoen keert de aanvaller terug op het oude nest. Het zweterige tenue is vervangen door een gracieus maatpak en het zompige matje is voorgoed verleden tijd. Max lijkt getransformeerd van boefje naar belegger en heeft zich opgewerkt tot technisch directeur van de club uit Alkmaar.

De scherpe randjes zijn ervan af. De aanvaller is zijn wilde haren definitief verloren. Met weemoed denk ik terug aan de wildebras van weleer. Max in zijn meest pure vorm: de onvermoeibare sloddervos die met fabelachtige ingevingen alles en iedereen op het verkeerde been kon zetten.

Gelukkig kan hij het nog steeds. Max Huiberts. Van bohemien naar bestuurder.

Wie had dat kunnen denken?

Regelmatig de beste odes en lijstjes in je mailbox? Meld je aan!

Tekst: Maarten Kuijken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s