Paolo di Canio – Fascist

Alle odes

canva-photo-editor (7)Op de internationale velden mogen we wekelijkse voetballers van verschillende pluimage aanschouwen. Van gedoodverfde enfant terribles tot kleurloze, ideale schoonzonen. Ook qua politieke voorkeur is er voor ieder wat wils. Linkse rakkers als Oleguer, maar ook spelers die de rechterkant van het politieke spectrum aanhouden, staan op en buiten het veld lijnrecht tegenover elkaar. Zo maken we in de Italiaanse Serie A eind jaren tachtig kennis met een talentvol lid van de berichte Curva Sud van SS Lazio: Paolo di Canio is de naam. Een man met twee gezichten.

Paolo di Canio speelt tijdens zijn rijke carrière voor menig Italiaans topclub, al baart de geboren Romein spelend in de Engelse middenmoot pas echt opzien. Zijn belangrijkste wapenfeit? In het Stadium of Light pakt di Canio zonder meer de grappigste rode kaart ooit. Paolo is het klaarblijkelijk niet eens met de rode prent en duwt de scheidsrechter pardoes omver. Elf wedstrijden schorsing is het resultaat.

Rond de eeuwwisseling staat de aanvalsleider vooral bekend als ultieme zuiger. Oké, Di Canio kan een aardig balletje trappen en pakt dikwijls zijn doelpuntjes mee, maar de Italiaan grossiert vooral in opstootjes en smerige overtredingen. Ik herinner me hem slechts als onschuldige druktemaker die met zijn boeventronie en agressieve spel het menig tegenstander lastig maakt. Paolo weigert zelfs een doelpunt te scoren, omdat de sluitpost van de tegenstander geblesseerd op het gras ligt. Prima kerel, zou je zeggen. Ondertussen weet de Italiaan zijn – in veler ogen bedenkelijke – politieke ideeën voor het grote publiek grotendeels verborgen te houden.

Om de beweegreden van Paolo dieper te doorgronden, gaan we terug naar zijn jeugd in Quarticiollo – een arme wijk in Rome voornamelijk bevolkt door AS Roma-fans. Hier leert de jonge Romein al vroeg van zich af te bijten en komt hij als tiener in aanraking met de Curva Sud. De Ultra’s van aartsrivaal SS Lazio omarmen de onhandige puber aanstonds. De kiem is gelegd voor een onvoorwaardelijke liefde tussen de Romeinse hooligans en de talentvolle spits.

Al in 1988 maakt Paolo zijn debuut voor de Romeinse formatie, waarna hij na een dienstverband bij respectievelijk Juventus, Napoli, AC Milan, Celtic, Sheffield Wednesday en West Ham United zijn carrière uiteindelijk bij zijn jeugdliefde afsluit. In de herfst van Paolo’s loopbaan komt zijn ware aard pas echt bovendrijven. De Italiaan verklaart zichzelf ‘fascist, maar geen racist’ en tatoeëert een portret van dictator Mussolini op zijn borst. Als kers op de taart brengt Paolo na een doelpunt in de Romeinse stadsderby een ware fascisten-groet aan de fanatieke aanhang van de Biancocelesti. Dat is geen sinecure.

De zelfverklaarde fascist gaat in 2013 als hoofdtrainer aan de slag gaat bij de bescheiden Engelse club Swindon Town. Alhier start Paolo een charmeoffensief waar menig presidentskandidaat een puntje aan kan zuigen. Zo betaalt de Romein dertigduizend pond uit eigen zak voor de aankoop van een nieuwe speler en trakteert hij 200 supporters op pizza na een avondje sneeuwruimen.

Paolo blijkt een gevalletje ruwe bolster blanke pit en neemt inmiddels pas op de plaats qua politiek geladen uitspraken. De Romeins Legionair is een man met twee gezichten. Het blijft afwachten welk gezicht Di Canio de komende jaren in de media toont. Voor mij blijft hij altijd die onnozele Romeinse snotneus met foute vrienden uit de Curva Sud.

Elke maand de beste odes en lijstjes in je mailbox? Meld je aan!

Tekst: Niek Leermakers

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s