Zico Tumba – Verlosser uit Kinshasa

Alle odes

Het is de nachtmerrie van elke verdediger: een fatale terugspeelbal op de doelman. Ik kan erover meepraten. Op een steenkoude zaterdagochtend in december voltrekt zich een persoonlijk voetbaldrama. De pass is te kort, de keeper te laat en de spits te snel. Doelpunt. De noodlottige treffer komt binnen als een mokerslag: het oneindige spelplezier maakt plotsklaps plaats voor torenhoge prestatiedruk. In mijn hoofd transformeert het voetbalveld tot een verraderlijk moeras. De enige redder in nood die mij daar nog uit kan trekken? Zico Tumba.

Tumba was zonder meer een voetballer die nergens in uitblonk. Ballen achter het standbeen. Fluwelen aannames. Magistrale doelpunten. Ze maakten geen van allen deel uit van het beperkte repertoire van de man uit Kinshasa.

De ware kracht van de bonkige aanvalsleider? Zijn onbevangenheid. De druk om te moeten presteren leek hem volledig vreemd. En zo werkte hij ongecompliceerd zijn potjes af. Eerst bij de Graafschap. Daarna bij NEC. Het verwachtingspatroon elk seizoen gedwee naast zich neerleggend.

Natuurlijk. De logge spits wist met enige regelmaat het doel te vinden. Op de een of andere manier kan ik mij geen enkel doelpunt herinneren van de beste man uit Congo. De guitige glimlach staat echter wel op mijn netvlies gebrand. Ook wanneer het verschrikkelijk fout ging leek deze bon vivant onaangedaan. Tumba belichaamde als geen ander hetgeen ik allang was verloren: tomeloze spelvreugde.

De goedlachse spits dartelt ruim tien jaar rond op de Europese velden. In 2008 komt er een einde aan zijn gelukzalige tournee door Europa. Zico zegt het voetbal vaarwel en de kicksen worden voorgoed opgeborgen. De onbeholpen aanvaller kan met trots terugkijken op een zorgeloos voetbalbestaan.

En waar de ene loopbaan eindigt komt de ander tot leven. Het afscheid van de aanvaller inspireert mij om de wondersloffen weer tevoorschijn te toveren. In de herfst van mijn geknakte carrière begin ik aan een tweede voetballeven.

Nu is alles anders. Het veld maakt plaats voor de zaal. Medespelers worden vrienden. Moeten wordt mogen. De druk om te presteren is passé. En de spelvreugde is eindelijk weer hervonden. Geen catastrofale terugspeelbal die daar nog aan kan toornen.

Ik strooi weer argeloos met passjes door het midden. Ik scoor dat het een lieve lust is. En we weten zowaar het kampioenschap binnen te slepen. En toch is de trofee niet de kers op de taart.

De beker doet mij niks. Het gaat mij niet om de prijzen. Op mijn palmares prijkt reeds een onaantastbare hoofdprijs: een zorgeloos voetbalbestaan. Ik kan weer onbevangen genieten van een doodeenvoudig potje voetbal. En dat allemaal dankzij die ene man: de verlosser uit Kinshasa.

Zico, bedankt!

Elke maand de beste odes en lijstjes in je mailbox? Meld je aan!

Tekst: Maarten Kuijken

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s