Maikel Renfurm – Topspits zonder treffers

Alle odes

Wereldkampioen worden als spits zónder te scoren. Met lede ogen zie ik hoe Olivier Giroud het dit jaar voor elkaar krijgt in Rusland. De bal tussen de palen schieten is al teveel gevraagd voor de Franse aanvaller, maar daarom heeft bondscoach Didier Deschamps hem ook niet opgesteld. Hij geeft Giroud maar één taak mee: minimaal twee verdedigers bezighouden met zijn onbeholpen gebeuk, zodat zijn watervlugge ploegmaats zich naar de eindoverwinning kunnen dartelen. Precies de succesformule die de voormalige trainers van Maikel Renfurm maar al te graag toepasten.

De vergelijking tussen de twee aanvalsleiders lijkt in eerste instantie mank te gaan. Olivier Giroud is gezegend met de naam en het uiterlijk van een Franse zonnekoning, inclusief prachtige kuif, ferme sik en bijbehorend arrogant voorkomen. Maikel Renfurm is uit een compleet ander hout gesneden, met zijn vroegoude en ietwat sullige doch vriendelijke kop en zowel een voor- als achternaam die onlogisch gespeld is. Toch zou het mij niet verbazen als Frankrijk ook met Renfurm op de plaats van Giroud wereldkampioen was geworden. De geboren Surinamer kon als geen ander belangrijk zijn zonder treffers. Daar kunnen ze in Rotterdam, Nijmegen en Reykjavik over meepraten.

In de vier jaar dat Renfurm op Het Kasteel actief was, pikt hij gemiddeld 3,25 doelpunt per seizoen mee. Het weerhoudt Sparta er niet van in 1996 op een historische zesde plek te eindigen. In Nijmegen verdubbelt de aanvaller weliswaar zijn moyenne – 15 goals in 2 seizoenen – maar daar is een speciale reden voor: René van Rijswijk loopt in die tijd immers ook rond in De Goffert. In de bekerfinale van 2000 tegen de Roda JC doet Renfurm echter netjes wat er van hem gevraagd wordt. Hij mist een paar dotten van kansen én is een ware plaag voor Regillio Vrede, maar het blijkt niet genoeg voor de eindzege.

Bij KR Reykjavik heeft de bonkige spits een paar maanden later wél succes. Met 1 treffer in 7 wedstrijden leidt Renfurm de hoofdstedelingen naar het IJslandse landskampioenschap. Het IJslandse succes blijkt de opmaat voor een ware zwerftocht door Europa, maar de magie van Maikel lijkt uitgewerkt. In de twee daaropvolgende jaren beleeft de sleurende aanvaller avonturen in Engeland, Schotland, Duitsland en Denemarken, maar vrijwel nergens worden zijn kwaliteiten nog optimaal benut. Bij Preston North End en Herfølge BK komt de oud-Spartaan zelfs helemaal niet in actie: 0 doelpunten in 0 wedstrijden zijn de pijnlijke Wikipedia-cijfers.

Hoe ouder Renfurm wordt, hoe minder effectief zijn speelstijl lijkt te worden. Waar Giroud als veteraan nog doodleuk wereldkampioen wordt, slijt Maikel zijn dagen vanaf zijn 29e in het Haagse amateurvoetbal. Het onbeholpen gebeuk waar hij in zijn jonge jaren successen mee vierde, krijgt in dienst van Haaglandia zelfs een zwart randje. De laatste keer dat we van Maikel horen, zit hij een schorsing van 6 maanden uit na een opstootje. Hoewel de spits al direct berouw toont, wordt hij nog jarenlang achtervolgd door het incident.

Inmiddels heeft Maikel, 12 jaar verder, gelukkig zijn draai gevonden als ‘algemeen medewerker’ op een basisschool in Den Haag. Laten we ons daarom vooral de mooie dingen uit zijn carrière herinneren en nog één keer genieten van de schaarse momenten waarop de topspits zonder treffers het net wél wist te vinden.

Regelmatig de beste odes en lijstjes in je mailbox? Meld je aan!

Tekst: Erik Molkenboer

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s