Dmitri Khokhlov – Baltovenaar uit Krasnodar

Alle odes

Het is juni 2008. Nederland druipt af. We zijn zojuist ten onder gegaan tegen de stugge Russen. Guus Hiddink vormt het meesterbrein achter de onvermoeibare vechtmachine uit Oost-Europa. Zhirkov. Akinfeev. Arshavin. Ze spoken weken na het sportieve debacle nog door mijn hoofd. Er is één ding duidelijk geworden. Russische voetballers en ondergetekende: het zal nooit een gelukkig voetbalhuwelijk worden. Hoe anders was dat elf jaar daarvoor. Toen de liefde nog springlevend was, dankzij die ene man uit Krasnodar. Dmitri Khokhlov.

Voetballers uit Rusland. In mijn gedachte waren ze allemaal uit hetzelfde ruwe hout gesneden. Samen vormden ze een grijze massa van kale, bonkige, ongepolijste spelers die geboren waren voor een potje ongefilterd afbraakvoetbal.

In 1997 wordt dat beeld ruw verstoord. De reden is de meest recente aanwinst van PSV. Dmitri Khokhlov wordt vol trots gepresenteerd aan de buitenwereld. Ik hou mijn hart vast. De voetballer oogt als een evenknie van zijn landgenoten. Onbeholpen en kleurloos. Niet de man waarvoor je naar het stadion komt.

Dmitri bewijst het tegendeel. Dmitri is anders. De middenvelder blijkt een baltovenaar pur sang. Een artistieke voetballer met een flinke dosis creativiteit. Daar konden de Berezoetskies en Anjoekovs van deze wereld alleen maar van dromen.

Khokhlov groeit snel uit tot een belangrijke schakel binnen het team van Dick Advocaat. Een team dat overloopt van voetbaltalent. Waterreus als hondstrouwe sluitpost. Jürgen Dirkx als rots in de branding. En van Nistelrooy als ultiem eindstation.

Khokhlov vormt de grillige stilist. Zijn geheime wapen? Een fluwelen traptechniek. In München illustreert de middenvelder deze gave op uitmuntende wijze. De Rus lift de bal met een subtiele voetbeweging over Oliver Kahn. De goal maakt diepe indruk en vanaf dat moment ben ik zijn trouwste volger.

Een jaar later slaat helaas het noodlot toe. Khokhlov komt plotsklaps niet meer voor in het strijdplan. De boosdoener in kwestie is coach Eric Gerets. Dmitri verlaat aangeslagen de club uit Eindhoven. De Russische honneurs bij de rood-witten worden in het vervolg waargenomen door Yuri Nikiforov. Een onorthodoxe beul wars van ook maar een greintje subtiliteit. Dmitri’s erfenis valt daarmee in slechte handen. En daarmee ook mijn voorliefde voor voetballers uit Rusland.

Tot afgelopen zondag. Het is de achtste finale van het WK. Plaats van handelen? Moskou. Spanje vliegt eruit tegen Rusland. Het thuisland doorstaat de strafschoppenserie glansrijk. Het is de sensatie van het toernooi en de eigen aanhang is in extase. En deze avond lukt het mij zowaar niet om mijn blijdschap te onderdrukken. De Russen worden eindelijk weer door mij omarmd en de liefde is weer springlevend. Ik ben blij voor de voetballers uit Rusland. Ik juich voor Akinfeev. Zhirkov. Dzjoeba.

En stiekem ook een beetje voor die ene geweldenaar uit Krasnodar. Dmitri Khokhlov.

Elke maand de beste odes en lijstjes in je mailbox? Meld je aan!

Tekst: Maarten Kuijken

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s