Maarten Atmodikoro – De uitverkorene

Alle odes

We gaan twintig jaar terug in de tijd. Een passage uit het leven van een fragiele jongeman die heldhaftig zijn plekje tracht te veroveren in een onbevreesde voetbalwereld. Ik was een jonge knul die – nog nat achter de oren – naarstig op zoek ging naar een rolmodel. Een voetballer die mij kon helpen in de strijd tegen ontluikende onzekerheid. Ik vond hem op die ene ijskoude avond in Breda. De uitverkorene was niemand minder dan Maarten Atmodikoro.

De exotische verdediger sprong direct in het oog. Hij speelde op dezelfde positie. Had dezelfde voornaam. Straalde dezelfde schuchterheid uit. Oogde eveneens een tikkeltje bleu. En liep net als ik niet over van voetbalkwaliteiten. Atmodikoro leek in alles mijn evenknie. Op dat ene verschil na: hij was profvoetballer.

Die avond dacht ik een onzekere voetballer te zien. Een man die nooit was geboren voor het profbestaan. Hij leek geen geweldenaar. Een man die enkel doelloos kon draven over de rechterflank. Eindeloos bikkelen en ballen de tribune in schieten. Niet de man waarvoor je naar het stadion ging. Het type verdediger dat steevast wordt beoordeeld met een mager zesje.

Ik zat er volledig naast. Deze man blaakte van het zelfvertrouwen. En terecht. Maarten groeide uit tot een vaste waarde van NAC. Atmodikoro eiste zelfverzekerd zijn plek op als rechtsback. 121 wedstrijden lang. Uitgerekend de rechtsachter scoorde het allerlaatste doelpunt in het stadion aan de Beatrixstraat. En ook buiten de lijnen boekte hij een ongekend succes: hij hengelt niet de minste spelersvrouw binnen voordat iemand überhaupt ooit van haar had gehoord. Sorry Rafael.

Het belangrijkste wapenfeit van de heldhaftige rechtsback? Hij was het schoolvoorbeeld van grenzeloos doorzettingsvermogen. Een speler die – ondanks zijn chronische gebrek aan voetbalkwaliteiten – keihard knokte voor zijn plekje. En daarin wonderwel slaagde.

De voetballer ontpopte zich tot mijn ultieme inspiratiebron. En daar bleef het niet bij. Het betekende het startsein van mijn persoonlijke opmars. Een jong broekie die de schroom definitief van zich af wist te schudden.

In de daaropvolgende jaren wierp het zijn vruchten af. Ik wist mijn plekje binnen de lijnen eindelijk te veroveren. Als – hoe kon het ook anders – verdienstelijke rechtsachter. En die onbevreesde voetbalwereld? Ik omarmde hem. Blakend van het zelfvertrouwen.

Allemaal dankzij die ene man. De uitverkorene. Maarten Atmodikoro.

Elke maand de beste odes en lijstjes in je mailbox? Meld je aan!

Tekst: Maarten Kuijken

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s