Diego Michiels – Badboy op Borneo

Alle odes

Het is kerst en ik zit in de trein op weg naar mijn ouders. De Lebuïnuskerk doemt op terwijl ik de IJssel oversteek en de conducteur omroept dat we binnen enkele ogenblikken op station Deventer aankomen. Ik word altijd wat nostalgisch wanneer ik naar mijn ouderlijk huis ga en besluit om met vrienden van de middelbare school af te spreken. Ik weet dan nog niets van het verhaal waarvan ik het einde nu zo graag wil weten. Het verhaal van de tweede Beckham, de Beckham van Borneo.

We zitten op de bank en praten over onze jeugd, hoe we elke middag op de veldjes achter ons huis voetbalden zodra de kans zich voordeed. We halen herinneringen op aan de jongens van onze middelbare school die in de jeugd van Go Ahead Eagles speelden. Altijd eerder uit de les weg en dan met een busje naar de training, sporttas nonchalant over de schouder. Dan valt een naam die ik mij niet herinner: Diego Michiels.

Hoewel Go Ahead jarenlang over een van de beste jeugdopleidingen van Nederland beschikte, lijkt voor vele talenten De Adelaarshorst het eindstation. Anderen zoeken hun heil elders en vertrekken al op jonge leeftijd naar het buitenland. Niet naar de jeugd van Chelsea of Manchester City, maar in het geval van Diego naar het eerste elftal van Pelita Jaya FC. In Indonesië. Diego’s legende wordt misschien juist wel gevoed door zijn afwezigheid op de Nederlandse velden en de slechts sporadische nieuwsflitsen die ons land vanuit Indonesië bereiken. Zowel door zijn acties op als buiten het veld.

Het voetbal in Indonesië gaat er net een tikkeltje anders aan toe dan in Europa en Diego maakt het allemaal mee. Kinderen die stukken betonnen op het veld gooien, stadions die in de fik vliegen en wedstrijden met wel erg dubieuze uitslagen. Het blijkt een cultuur te zijn die bij een speler past die ook in Nederland al geen lieverdje was.

Met zijn gouden tanden en getatoeëerde lichaam valt Diego al snel op. Hij date een topmodel/zangeres/goede doelen-ambassadrice en duikt op in de krantenkoppen. Hij maakt zichzelf daarnaast onsterfelijk door Indonesië aan een zilveren medaille te helpen tijdens de South-East Asia Games. Ook bekeert hij zich tot de Islam en besluit voortaan door het leven te gaan als Diego Muhammad bin Robbie Michiels. Een naam die al een legende in zich heeft. Alles wijst erop dat er aan dit verhaal nog geschreven wordt en het neemt ongetwijfeld nog legendarischer proporties aan. Eén ding weet ik zeker en dat is dat mijn voetbalvizier niet langer alleen op Europa staat.

Wanneer ik na kerst in de trein terug zit, vraag ik me af of Diego nog wel eens aan Deventer denkt. Ik stuit op een kort documentaire over Diego’s turbulente leven in Indonesië. Na een paar minuten wijst Diego op zijn lichaam, daar bevinden zich de aandenkens aan onze geboortestad. Op zijn linker bovenarm G.A.E. Op zijn rechterhand 0570. Altijd Eagles. Ja toch?!

Elke maand de beste odes en lijstjes in je mailbox? Meld je aan!

Tekst: Jorik van Enck

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s