Frank Demouge – Onterechte tribunetirades, pendeljaren en liefde

Alle odes

Een aantal kerstborrels geleden kwam ik erachter. Nooit gedacht dat ik ze zou kennen. Ik had verwacht dat ze het volksfenomeen net als ik links zouden laten liggen. Zonder discussie ook. Niets bleek minder waar. Zonder blikken of blozen bekende de een na de ander. Opeens was het een tafelthema. Werd erover gesproken en deelde men in mijn nabijheid openlijk ervaringen. De kerstspecial van All you need is love met Robert Ten Brink als gespreksonderwerp Tweede Kerstdag, voor mij een gruwel met één uitzondering. In 2015 maakte Frank Demouge zijn opwachting in de zwijmelshow. Brings back memories (en dan bedoel ik niet de bijna even corny liefdeshow met Anita Witzier).

Op de middelbare school in Zevenaar trof ik een lotgenoot die net als ik NEC-supporter was tussen de Ajax-, Feyenoord- of Vitesse-minnenden. Dat viel niet mee. We probeerden zo stevig mogelijk in de rood-zwart-groene schoenen te staan en pendelden samen. De naam Frank Demouge is voor mij onlosmakelijk verbonden aan die ‘pendeljaren’. Elke thuiswedstrijd pakten we de trein van Didam naar Nijmegen Centraal en propten onszelf daar in de bus richting De Goffert.  Regelmatig zaten we met drie mopperende mannen op leeftijd in de bus. Ze zaten ook op ‘onze’ tribune. Het Nijmeegse begrip ‘nuilen’ deden ze eer aan. Hun favoriete pispaal destijds? Frank Demouge.

Frank Demouge was door de Nijmegen Eendracht Combinatie in Nijmegen-Oost opgepikt bij vv De Trekvogels en doorliep de jeugdopleiding. Tussen 2001 en 2005 liep Frank Demouge rond in de spits van het eerste. Met veldmakkers als Zico Tumba, Patrick Ax, Mike Zonneveld en Jarda Simr. Om er eens een paar te noemen. De drie boze witte busmannen kozen desondanks Frank Demouge als mikpunt voor hun aanhoudende tribunetirades. Ik begreep het niet. Bij NEC en later bij FC Eindhoven, FC Den Bosch (onder de hoede van ras-Vitesseman Theo Bos, terzijde), Willem II, Roda JC en het Vlaamse Knokke ging Frank Demouge toch voorop in de strijd. Publiekslieveling vaak. Bosschenaren noemden de spits liefkozend ‘Shaggy’, naar het Scooby Doo-personage.

Al te honkvast was clubhopper Frank Demouge niet. Opvallend genoeg stak hij in Nederland voor zijn werk slechts één keer ‘de rivieren’ over. Hij speelde tussen 2010 en 2012 (zelfs Europees) voor FC Utrecht. Overzees ging hij ook: Bournemouth zag in Frank Demouge een waardevolle speler. Knieproblemen speelden Frank Demouge telkens parten. Hij vond de echte weg naar boven en de doelpunten niet meer. Een fortuinlijke huisjesmelker of al te geëngageerde echtgenoot bleek de aanvaller evenmin.

Frank Demouge verruilde zijn voetbalschoenen voor fitnesspatta’s, las ik onlangs. Uit het vermakelijke VICE-stuk maak ik bovendien op dat het met zijn dochter en zijn ex Naiana (die hij overigens ontmoette als bezette vrouw tijdens een exotische vakantie met Rob Wielaert) ook goedkwam. Dankzij de inspanningen van de All you need is love-redactie mag dochterlief Héloise, Helouisa of Heloisa jaarlijks uit Brazilië overkomen. Eind goed. Al goed.

De mopperende mannen uit De Goffert? Ik gun ze een ontmoeting met Frank Demouge 2.0. Als ze durven.

Elke maand de beste odes en lijstjes in je mailbox? Meld je aan!

Tekst: Sebastiaan de Kroon

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s