Peter van Houdt – Kwelgeest van Kaalheide

Alle odes

Het is een troosteloze donderdagavond in 2004. Kaalheide maakt zich op voor de plaatselijke sportieve instuif: een atletiekwedstrijd waar de honden geen brood van lusten. De opkomst is marginaal en de sintelbaan ziet er in het echt nóg deprimerender uit dan op tv.

Ik prepareer mijn startblok voor het koningsnummer. Het startschot klinkt en de daaropvolgende lijdensweg wordt gekenmerkt door een straffe tegenwind en de ontembare gedachte of het niet tijd wordt om de voetbalschoenen weer uit de wilgen te halen. Na het armzalige optreden lopen we vluchtig richting de auto om huiswaarts te keren. Ik kijk nog één keer om naar het markante Kaalheide. De sintelbaan. De onoverdekte tribunes. De gure wind. Er lijkt nog steeds een vloek te rusten op het winderige stadion. Niemand kan hier winnen. Het is zonder twijfel de erfenis van één speler: Peter Van Houdt.

In Kerkrade wemelt het rond de eeuwwisseling van de Vlamingen. Soetaers. Valgaeren. Peeters. Van Dessel. Roda had een patent op talentvolle spelers afkomstig van onze zuiderburen. Een trend die werd ingezet door de ietwat schuchtere en fragiele Van Houdt. En niet zonder succes.

Kaalheide wordt door de kleine aanvalsleider omgetoverd tot een onneembare vesting. Praktisch elke tegenstander is gedoemd om te verliezen. Spelers stappen eind jaren negentig met knikkende knietjes de spelersbus in richting het diepe zuiden. En Peter maakte daar gretig gebruik van. Verdedigers hebben hun handen vol aan de pijlsnelle aanvaller. Groningen. Alkmaar. Of Heerenveen. Waar de opponent ook vandaan komt, keer op keer weet de kleine kwelgeest de korstondige bezoekjes te promoveren tot ultieme strafexpedities.

Peter laat een onuitwisbare indruk achter bij de club uit Kerkrade. En niet in de laatste plaats door de komst van die andere aanvaller: Bob Peeters. Het blijken twee absolute tegenpolen. Bob is de lange ietwat logge slungel. Peter juist de kleine en pientere goaltjesdief. Bob vormt het statische aanspeelpunt. Peter het dynamische loopwonder. Altijd loerend op die ene kans om genadeloos toe te slaan. Ze vormen samen een plaag voor elke defensie.

Peter voelt zich thuis in Kerkrade. Het resulteert in vier vruchtbare seizoenen. De aanvaller weet regelmatig het net te vinden en groeit uit tot een van de vaste steunpilaren van Roda. De kroon op het werk volgt in 2000. Het slotseizoen van de Belg. De beker wordt veroverd. De afscheidstrofee wordt – niet zonder slag of stoot – uiteindelijk veilig mee teruggenomen richting Kerkrade. Mee naar Kaalheide.

We stappen in de auto. De motor start en we verlaten het winderige stadion. Ik kijk nog één keer richting Kaalheide. De sintelbaan. De onoverdekte tribune. De gure wind. Het wordt een herinnering om nooit te vergeten. Allemaal dankzij die ene kleine man: Peter Van Houdt.

Elke maand de beste odes en lijstjes in je mailbox? Meld je aan!

Tekst: Maarten Kuijken

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s