Spira Grujić – De man die nooit huilt

Alle odes

spira-grujic

Je kent ze wel. De rationele ondoorgrondelijke voetballers. De mannen die nooit huilen. Ze zijn wars van elke vorm van emotie. Het zijn de onmisbare pionnen binnen elke formatie. Ze kennen geen twijfel. Ze voelen nimmer angst. Ze tonen geen medeleven. En ze gaan klinisch en systematisch te werk. Zonder te morren. Alles voor de punten. Alles voor het collectief. De vaandeldrager van deze voetbalstroming? Spira Grujić.

Die messcherpe voornaam was voor mij al genoeg. Spira. Een naam die naadloos aansloot bij het voorkomen van deze gortdroge centrale verdediger. En hij voetbalde ook ernaar. Altijd in dienst van het elftal. De Joegoslaaf deed wat er van hem werd gevraagd. De spits uitschakelen. Het balletje breed leggen. Bij hoekschoppen oorlog maken in de zestien. En altijd zonder tegen te sputteren.

Grujić was een voetballer zonder fratsen. En dat straalde-ie ook uit. Die gevoelloze schurkenkop in combinatie met de altijd aanwezige onverschillige blik. En niet te vergeten dat slungelachtige lichaam. De ranke voetballer had een bijna macabere uitstraling. Naast hem in de spelerstunnel staan voor aanvang van de wedstrijd? Liever niet.

Spira was een centrumverdediger zoals die ooit is bedoeld. Het vertrouwde slot op de deur van elke verdedigingslinie. Grujić ging zonder blikken of blozen voorop in de strijd. En hij pakte daarin alles mee wat er op zijn pad kwam. Een kopduel op rand zestien? Of die verraderlijke ziekenhuisbal door het centrum? Begin er maar niet aan. Alles was voor Spira.

FC Twente weet de boomlange speler op waarde te schatten. In 1998 wordt de beste man weggekocht bij RSC Anderlecht. Het blijkt een gouden greep. De barbaarse wijze van voetballen komt hem op veel lof te staan. En het werpt weldra zijn sportieve vruchten af. In 2001 wordt de bekerfinale gewonnen van PSV. Een jaar later wordt hij bekroond tot aanvoerder. De steunpilaar wordt daarmee onvoorwaardelijk in de harten gesloten van de trouwe supportersschare.

In 2004 komt er een einde aan een onvergetelijk avontuur in Tukkerland. Na zes intense jaren verlaat de koelbloedige centrumverdediger de club uit Enschede. Het Arke Stadion. Het Twentse ros preikend op het tenue. De donderspeeches van René Vandereyken. Het tomeloze geschreeuw van Jeroen Heubach. Ze zijn voorgoed verleden tijd. Het wordt een afscheid in stijl. Zonder tranen. Zonder sentimenteel geneuzel. Zonder “jullie waren de beste supporters ooit.”

Een man van steen? Neen. Absoluut niet. De clubliefde voor de roodwitten stroomt de rest van zijn leven door zijn aderen. Oude liefde roest niet. Ook niet voor Spira. In 2016 volgt het onontkoombare: de hereniging. Grujić keert terug op het oude nest voor een kortstondige trainersstage.

Het weerzien met zijn oude club laat hem niet koud. De verdediger is vervuld van trots en melancholie. En de ondoorgrondelijke clubliefde is springlevend. Rationaliteit maakt plaats voor sentiment. Wie had dat gedacht?

Spira Grujić. Eindelijk verlost.

Elke maand de beste odes en lijstjes in je mailbox? Meld je aan!

Tekst: Maarten Kuijken

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s