Eiður Guðjohnsen – Vader des Vaderlands

Alle odes

eidur_gudjohnsen

Tegenwoordig kijkt niemand er meer raar van op: een IJslander in de Eredivisie. Midden jaren negentig was dat wel anders. Toen spits Eiður Smári Guðjohnsen twintig jaar geleden in Eindhoven arriveerde, keek menig voetbalfan zijn of haar ogen uit. IJslanders kunnen namelijk helemaal niet voetballen, was de algemene consensus. Een glansrijke profloopbaan later is iedereen er inmiddels wel over uit. Niet de glorieuze campagne van nationale equipe afgelopen zomer, maar de onverzettelijke, hoogblonde spits zette het IJslandse voetbal op de kaart. De jonge honden onder Eiður’s hoede hoefden de bal alleen maar in te tikken. Het IJslandse sprookje was geboren.

Daar de IJslandse profcompetitie slechts uit 12 ploegen bestaat, met een toeschouwersgemiddelde van onder de 1.000 fans per wedstrijd, was het niet zo’n gek idee van Eiður om op 17-jarige naar de Eredivisie te verkassen. In het seizoen 1995/1996 had de Nederlandse Eredivisie immers nog enig recht van spreken. In het alom geprezen warme nest van De Herdgang kon de ijzige aanvalsleider echter niet aarden. Na slechts 13 wedstrijden en dankzij een flinke blessure keerde de Groot-Scandinaviër met de staart tussen de benen terug naar zijn eiland. Einde carrière, zou je zeggen.

Eiður rechtte zijn rug en verdiende met zijn goede spel een transfer naar de fameuze Premier League. Bij Bolton Wanderers werd de weg omhoog pas écht ingeslagen. Topclub Chelsea haalde de veel scorende spits voor een prikkie op en de transfer bleek al snel een schot in de roos. De ‘Ice Man’ ontmoette in Londen zijn maatje én aanvalspartner Jimmy Floyd Hasselbaink. Twee handen op één buik. Zowel op als buiten het veld.

De mannenliefde tussen de technisch vernufte Guðjohnsen en de pijlsnelle slash beresterke Hasselbaink resulteerde in bergen goals. Iedere wedstrijd strooide de IJslander wel met één op twee splijtende passjes, waarna ‘Jerrel’ het leer er zonder pardon ingleed. Ook in het uitgaansleven.

Deze succesvolle wisselwerking had echter ook zijn keerzijde. De aanvalstandem was zo dikwijls in het uitgaansleven van de Britse hoofdstad te vinden, dat  Eiður uiteindelijk de deksel op de neus kreeg: een gokschuld van ruim 400.000 Engelse ponden. Ga d’r maar aanstaan.

De Ice Man toonde zich wederom veerkrachtig en liet zich, na het afbetalen van zijn schuld, door The Chosen One omscholen tot aanvallende middenvelder. Jimmy Floyd was inmiddels van het toneel verdwenen. Nu hoefde Eiður zich niet meer met de randzaken bezig te houden.

In het eerste jaar waarin José Mourinho de scepter zwaaide, was Eiður onderdeel van een kampioensploeg met klinkende namen als Frank Lampard, John Terry, Didier Drogba en onze eigen Arjen Robben. Eiður werd op handen gedragen door de fans uit Zuid-Londen. Met de komst van Michael Ballack had Chelsea echter een nieuwe nummer 10 in de gelederen en dat betekende einde verhaal voor de sympathieke eilandbewoner.

FC Barcelona was er als de spreekwoordelijke kippen bij om Eiður voor een recordbedrag over te nemen. In zijn eerste seizoen in Catalonië hield de beste man zich prima staande. Hij scoorde zelfs meer goals dan wereldvoetballers als Eto’o, Messi en Ronaldinho. Het nachtleven in Barcelona kon de Ice Man klaarblijkelijk niet bekoren. En dat was maar goed ook.

Zodra Guðjohnsen in zijn hoogtijdagen voet aan wal zette op zijn geliefde eiland, was iedere voetbalminnende IJslander vervuld van trots. Het zou echter nog 10 jaar duren, voordat IJslandse voetbalfans weer konden juichen.

In de aanloop naar het Europees Kampioenschap voetbal van dit jaar, werd Guðjohnsen, inmiddels spelend voor Pune City in de Indiase Super League, aangesteld als mentor én pinchhitter van het team. IJsland beschikte nu immers over een prima lichting jongere aanvallers, als Kolbeinn Sigþórsson, Alfreð Finnbogason en Gylfi Sigurðsson. De rest van het team voetbalde onderwijl bij middenmoters in Engeland, Zweden, Nederland en Noorwegen.

Vele voetbalfans stonden met hun mond vol tanden IJslandse ploeg hoge ogen gooide afgelopen zomer, maar de Strákarnir okkar (Onze Jongens) wisten wel beter: IJsland verdwijnt voorlopig niet van het internationale voetbaltoneel. Daarvoor mogen we vader des vaderlands Eiður Guðjohnsen op onze blote knieën bedanken.

Elke maand de beste odes en lijstjes in je mailbox? Meld je aan!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s