Luuk Maes – Een doodnormale zondag

Alle odes

luukmaes

Zondag. Wedstrijddag. Het was als jong pikkie een terugkerend ritueel. Samen met vaderlief gaven we praktisch wekelijks act de presence. Vroeg in de middag op de fiets richting mijn favoriete voetbaltempel in Nijmegen. Ook deze zondag. Een doodnormale zondag. Of dat was in ieder geval de bedoeling. Deze keer werd alles echter anders. Het zou een editie worden om nooit te vergeten. En dat allemaal dankzij één man. Luuk Maes.

We gaan terug naar het jaar 1996. NEC maakt een moeizaam seizoen door. De club vindt zichzelf terug in de krochten van de eredivisie. Sinds ettelijke jaren stevent de club af op een ondankbaar voetbaldessert. De nacompetitie. De ploeg zwoegt en ploetert zich een slag in de rondte. Punten sprokkelen pur sang. Juul Ellerman. Emiel van Eijkeren. Mark Verhoeven. Benito Kemble. Het lijkt ze dit seizoen niet gegeven.

Ik was echter onbezorgd. We hadden immers een geweldenaar in de gelederen. Een man die het tij zou keren. Luuk Maes. Een defensieve steunpilaar die voor elke verdediging onmisbaar is. De logge voetballer was één brok onverzettelijkheid. Een pure buffelaar. Het slot op de deur. Zijn missie? De pot dicht houden. En bij corners onrust stoken in het vijandelijke strafschopgebied.

Ook deze bewuste zondag is mijn hoop op de geblondeerde stopper gevestigd. De wedstrijddag verloopt volgens het onontkoombare stramien. Supporters die zich prepareren. De catacomben gevuld met tweeëntwintig hongerige voetbaldieren. De start van de gebruikelijke hymne. En niet kort daarna de thuisformatie die het veld betreedt.

Het wordt een memorabele opkomst. Het moment waarop iedere support hoopt is aangebroken. Vaders. Zonen. Ze hadden stiekem allemaal die ene vurige wens in het achterhoofd. Het bemachtigen van één van de elf felbegeerde met handtekening bezaaide voetballen. De ballen die door de spelers traditiegetrouw vlak voor de aftrap op het publiek worden afgevuurd.

Luuk Maes. Uitgerekend de brute verdediger nadert met nonchalante passen ons supportsvak. Kijkt vervolgens nog een keer schichtig omhoog. Trapt het leder met een sierlijke boog richting de rood-zwart-groene uitzinnige menigte. Bingo! Recht in mijn handen. Een jongensdroom gaat in vervulling. De volledige wedstrijd vloog vervolgens aan mij voorbij. Mét de kakelverse trofee onder mijn arm. En Luuk Maes? Die sleepte de ploeg glansrijk door de nacompetitie.

Kortom. Een doodnormale zondag om nooit te vergeten.

Elke maand de beste odes en lijstjes in je mailbox? Meld je aan!

Tekst: Maarten Kuijken

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s