Mark de Vries – Voetbal is emotie

Alle odes

Mark de Vries

Eind jaren ’90 introduceert mijn broer de Playstation 1, Guns ’n Roses en de Totodivisie voor mij. Waarom die laatste? Hij heeft gekozen voor Dordrecht ’90 als favoriete club. Zodoende luisteren we elke vrijdagavond Radio Rijnmond terwijl we toernooien Street Racer spelen. Bij de nieuwsonderbreking checken we teletekst om de tussenstand van Dordt bij te houden. Jan Dirk Stouten neemt ons wekelijks mee naar Spangen en Woudestein, maar voor ons telt alleen de Krommedijk.

Het zijn magere jaren voor de middenmoter in de eerste divisie. Oudgedienden als Joop Lankhaar, Cor Lems en Nico Jalink zwaaien af en Micha Rook, Arno Schaap en Marco Boogers moeten de kar trekken. Aangevuld met Peter van der Werff op goal, Rui Monteiro op de flank en talent Rogier Molhoek op het middenveld verdient het elftal het predicaat ‘charmant, maar niet goed’. Het ontbreekt ze aan een frisse scorende aanvaller, na het vertrek van Rick Hoogendorp en Dirk Jan Derksen een paar jaar eerder. Wanstaltige pogingen van Romeo Wouden, Chima Onyeike en Billy Maximiano leveren te weinig op. Maar dan, uit het niets, duikt er een klasbak op. Mark de Vries.

Mede door zijn uitstekende samenwerking met Marco Boogers boeken de Schapenkoppen betere resultaten. Het stemt ons hoopvol en enthousiast besluiten mijn broer en ik naar een wedstrijd te gaan. Met een pakje groene wicky en een rolletje rang in mijn jaszak stappen we op de trein zuidwaarts. Ik kijk mijn ogen uit. Papieren kaartjes kopen we bij het GN Bouwstadion, fouilleren is er nog niet bij. Zitplaatsen toveren we in een mum van tijd om tot staanplaatsen. Dan komen de spelers het veld op, shirtsponsor Trust op de borst. Laat de wedstrijd beginnen.

Voetbal is emotie, zo leer ik al snel. Op de radio denk je mee te leven, maar in het stadion gebeurt het. Bij een veelbelovende aanval word ik enthousiast, bij een tegengoal baal ik. En als de tegenstander een domme actie maakt, roept het hele vak ‘sukkel, sukkel’. Als 12-jarige geniet ik met volle teugen. Want ondanks de troosteloze wedstrijd, die eindigt in 1-1, heb ik Mark de Vries aan het werk gezien. De spits redt het punt voor Dordt. Hij is mijn nieuwe held.

Mark blijkt te goed te zijn voor de Totodivisie en vertrekt al na drie seizoenen naar Schotland. Ik blijf hem op de voet volgen. De teletekstpagina verandert, maar zijn doelpuntenproductie niet. In Edinburgh schittert hij bij Heart of Midlothian, waar hij uitgroeit tot een publiekslieveling door liefst 4 doelpunten te maken in de stadsderby tegen Hibernian. Drie jaar zal hij in Schotland blijven en de fanatieke aanhang, waar de emotie al helemaal van afdruipt, loopt met hem weg. Zelfs zeven jaar na zijn vertrek bij Hearts, zijn de supporters  hem niet vergeten: ‘There’s only one Mark de Vries!’

Na avonturen bij Leicester City, Leeds United en Dundee United strijkt de sympathieke goalgetter neer in Friesland, bij SC Cambuur Leeuwarden. Daar doet hij wederom waar hij goed in is: scoren. In 2010 sluit hij het seizoen af met 21 goals en wint hij de Gouden Stier als beste speler van de Eerste Divisie. Twee jaar later staat zijn afscheid van het profvoetbal voor de deur. Wanneer de interviewer hem vraagt naar zijn toekomst, schiet hij vol. De liefhebber wil gewoon voetballen in de nadagen van zijn carrière. Voetbal is emotie, ook voor Mark de Vries.

Elke maand de beste odes en lijstjes in je mailbox? Meld je aan!

Tekst: Dirk van den Heuvel

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s