Anton Janssen – Toch hij

Alle odes

Anton-Janssen

Beiden stonden we voor ons debuut. Of we allebei even gespannen waren, weet ik niet. De ‘Spits die nooit omviel’ kwam vast met iets meer branie naar de Goffert dan de 10-jarige knul uit Didam. Voor de ogen van de 10-jarige voetballiefhebber in spe, zijn oom die hem trakteerde op dit uitje en alle andere aanwezigen besloot het nieuwe pronkstuk van Ajax-coach Louis van Gaal anders. Hij zag af van het heldendom. Voorgoed op weg naar vergetelheid. Niet Ivan Gabrich werd die dag een held, het werd Anton Janssen.

In aanloop naar 8 september 1996 zou niemand twijfelen. Met namen als de broertjes De Boer, Babangida, Overmars en Litmanen moesten de punten eenvoudig mee naar Amsterdam kunnen. Ajax won in 1995 de Champions League, verkocht van de Bruna tot de Blokker overal dingen met het logo en kon zo op dat moment op mijn voorkeur rekenen. Het werd die dag echter niet Ajax, het werd NEC, aan de hand van de vers 33-jarige Betuwse routinier Anton Janssen. Dit betekende voor mij de grote ommekeer. Het roer ging om, voortaan kon niet de club uit Amsterdam maar de Nijmegen Eendracht Combinatie op mijn primaire sympathie rekenen. Kapitein verantwoordelijk voor die koerswijziging: Anton Janssen.

Hij vond het prima dat ik even niet keek terwijl ik het broodje rookworst at waar de hele tribune naar rook. Of doordat ik tussen de bomen achter de tribune stond. Alwéér plassen!? Ik zag tussen die pauzes door niet de sterren waarop ik mij had verheugd. Die speelden een kleurloze partij. In een Goffertstadion dat er door de grijze wielerbaan rond het veld ook niet op zijn kleurrijkst bijlag.

Centrale verdediger Cees Lok raapte een paar keer zijn directe tegenstander op van de grond, Antti Sumiala deed zijn ding en keeper Bas Roorda had gerust zijn handschoenen thuis kunnen laten. De Ajacieden hadden geen idee van de hooggespannen verwachtingen van de 10-jarige knul op de tribune, zo leek het. Alleen Anton Janssen en de zijnen beseften dat het menens was. Op aangeven van Emiel van Eijkeren was Anton zelfs bereid om in de 90ste minuut even de beslissende 2-0 binnen te schieten.

Anton Janssen een heldenstatus toedichten vanwege zijn hoofdrol in die ene wedstrijd zou hem te kort doen. Wie gaf Van Breukelen namelijk de kans om de beslissende strafschop van de Portugese opponent van PSV te pakken in de Europa Cupfinale van 1988? Juist: Anton Janssen. Niemand zal na een rake bal tijdens een strafschoppenserie ingetogener teruggelopen zijn dan hij.

Via Sittard, Kortrijk en Eindhoven streek middenveldarchitect Anton twaalf jaar na zijn debuut in de hoofdmacht van NEC weer neer in het Nijmeegse. Niet voor de laatste keer. Ook als trainer kwam hij terug. De klus als hoofdtrainer bleek een kluif voor de Tielenaar van geboorte. NEC degradeerde onder zijn leiding in 2014. Niet bepaald gezegend met de erfenis van zijn voorganger Pastoor bleek het tij niet te keren onder Anton.

Misschien wel net zo achteloos en ingetogen als op die hete Europa Cupavond in 1988 zal hij die bewuste dag het veld opgelopen zijn. Geen tranen van vreugde om hem heen. Echte tranen dit keer. Tranen van verdriet. Die horen er ook bij, besloot Anton nuchter.

Helden degraderen niet. Helden vallen niet om. Ze zijn sterk en blijven staan. Daar zijn het helden voor.

Knoop dat goed in je oren Ivan.

Elke maand de beste odes en lijstjes in je mailbox? Meld je aan!

Tekst: Sebastiaan de Kroon

Advertenties

2 gedachtes over “Anton Janssen – Toch hij

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s